Bre deyyus..! Bak işine !!
Nedir, bu ahvalin küsküne..?
Aman dur..! Allah'a emanetiz,
Devir ki, salmış kendini bilinmezliğe..
Muhabbeti yarım kalır,
İnsaf izinde parmağı var mı.?
Verdiğimiz kararlar mı hatalı,
Yok beyim muhatabımız sancılı,
Ve biz güvenlere kaygılı..
Durmayan dünyanın prangası,
Sesim yavaştı fısıltı düzeyinde alçaldı,
Sonra sessizlik içinde kayboldu,
Yüzümden terler süzüldü,
Umut kırıldı..
Acılar kan kustu,
"Mekke sokaklarında cehennem sıcakları vardı o gün...
İmanından vazgeçmeyen bir yiğidi, kor ateşlerin üzerine yatırdılar!
Sırtından dumanlar yükselirken, dilden dökülen sadece tevhitti...
Ne ateş yaktı o kalbi, ne kor soldurdu o iman nurunu!
Habbâb bin Eret... İslam’ın uğrunda ilk çileyi, ilk sabrı öğreten..."
Büyük günahın habercisi küçük günah,
Af dergahı affı günaha alet etti,
Suçun bahanesi günahın aflığı edildi,
Bataklığın çirkefliği hep kirletti..
Ya olmasaydı dostun şemsi,
[Hacivat]
Hay hak! Edep yaahu, biraz nezaaket, biraz zarafet...
Toplumun direği ahlaktır Karagöz’üm, ruhu temiz tutmalı,
Kötülüğü görüp susmamalı, erdemi her an tatmalı!
Vahşet çığırından çıkmış dilde zehirli ok yayı,
Aman efendim susma incinmiş Adalet kantarı!
"Ey insanlar! Rabbinizden korkun; şüphesiz kıyamet gününün sarsıntısı çok büyük bir şeydir" buyurdu El-Azîz,
İbrahim’e: "İnsanları hacca çağır; yürüyerek ve uzak yollardan sana gelsinler" dendi, nura boyandı gözümüz.
Kendilerine rızık olarak verdiği hayvanları belli günlerde kurban ederken Allah’ın adını ansınlar diye,
Kâinat O'nun o bitmez ikramına, o şaşmaz ve ulu nizamına şahittir, canlar feda bu sevgiye.
Ve-innallâhe lehuve hayru-rrâzikîn! "Şüphesiz Allah, rızık verenlerin en hayırlısıdır!"
Bir yaban hayvanının mırıltısı,
Rüzgârda ağaçların uğultusu,
Ağaç kambur hüzünlerle dolu,
Göğsüme gömdüğüm başımla bırakıldım..
Güneşi örten dev bir bulut gibi,
aklım çalışmıyor, kalbim engel çünkü,
görüş açım kısıtlı, hayallerim engel çünkü,
gözyaşlarım akmıyor, kurudu çünkü,
varmıyor dilim, acımı anlatmaya, korkuyor çünkü,
bedenim bilmez, acının tarifini,
ruhumadır azabı çünkü..
Adalet... Vuslatı mahşere kalanların sesi...
Gümüş teller sarmış çehremi, nefesim daralır bu dar sokakta,
Bir tutku ki prangalı, ruhum her gece başka bir durakta!
Arda’dan Hasan’a bir kuyu derinliği, içimizde sönmeyen nâr,
Leyla’nın masumiyeti toprağa düştü, dünya artık bize dar!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!