Habbâb Bin Eret Şiiri - Afşin Dualı

"Mekke sokaklarında cehennem sıcakları vardı o gün...
İmanından vazgeçmeyen bir yiğidi, kor ateşlerin üzerine yatırdılar!
Sırtından dumanlar yükselirken, dilden dökülen sadece tevhitti...
Ne ateş yaktı o kalbi, ne kor soldurdu o iman nurunu!
Habbâb bin Eret... İslam’ın uğrunda ilk çileyi, ilk sabrı öğreten..."
​
Demiri eritirken imanını dövdü,
Zalimlerin zulmüne karşı tevhidi öğdü.
Kor ateşler üstünde yürürken canı,
Lal oldu dilleri, döküldü kanı.
Sırtındaki izler, birer şeref nişanı,
Asla sönmez o kalbin parlayan imanı.
"Allahu Ekber" dediği o an,
Nura gark oldu sanki koca cihan.
​
Ey Habbâb! Sabrın dağı deler, Hakk’ın sesi,
Senin imanın, İslam’ın en şanlı nefesi.
Kor ateşler sana serin ve selamet,
Müminlere umut, dertlere derman bu dâvet.
Ya Habbâb! Ya Çilekeş-i Din!
Canımız yoluna olsun feda!
​
Zindanda, zincirde, her türlü derde,
O’nun rızasında, O’nun yüce niyetinde.
Resul’ün gözyaşı dermanın senin,
Cennet bahçesidir artık meskenin.
Vefa timsali, cesaret dağı,
İslam bahçesinin en solmaz bağı.
İmanla yoğrulmuş o şanlı, kutlu nefesi.
​
Hiç zulme eğilmedi o pak başı!
O’nun rızasında buldu her bir telaşı!
Hakk yolunda bir dev, bir koca yürek,
İslam binasına en güçlü direk!
​
İslam'ın ilk çilesi, sabrın vefanın nuru...
Habbâb bin Eret...
Radıyallahu anh...