Tekellümü hep boşsa;
Telaffuzu na-hoşsa;
Yani o hep bi-hoşsa;
Vah dillere, dillere!
Yabanlarsa niyaza;
Her insanım diyene, olur vermek bir hata
Zira ekser âdemler, insan olamaz kat’a
İnsanlık büyük makam, herkese olmaz nasip
Azami gayret gerek, çıkmak için o kata.
Şayet maddi rütbeyle, ölçülürse seviye
Gece gündüz üflesen de, asla kat’a sönmez o şems!
Hiç boşuna helak olma, izin vermez onu yakan!
Öyle azim bir şems ki bu din, sönük kalır yanda güneş;
Onu yıkmak istesen de; fırsat vermez ona bakan!
Din yerine tabi kılma zanlara!
Doğru tarza kail eyle Allah’ım!
Gece gündüz şevk doldurup anlara;
Baştan gafı zail eyle Allah’ım!
Hakkı sevdir, hakkı yaşat fakire!
Uyan artık ihtiyar!
Değil hayat sana yar!
Madem yaşam fanidir;
Şu gönlünü bir uyar!
Kendine gel ihtiyar!
Âdemoğlu niye niçin;
Halk olundu duymadın mı?
İnsan arza kulluk için;
Sevk olundu duymadın mı?
Kim kaçarsa vazifeden;
Dürbün misal iki göz’le;
Onca şeyi görmedin mi?
Bakıp daim sathi göz’le;
Sırrı halk’a ermedin mi?
Konuşurken onca suret;
Değil isen divane;
Söyler misin dava ne?
Şu derdine deva ne?
Şaştım hoca bilesin!
Ya tekisin hınzırın?
Saygın varsa yaşam’a?
Onu yanlış yaşama!
Çünkü o son değildir;
Yalnızca bir aşama.
Sevgin varsa yaşam’a?
Ne çıkarsa bahtta pay;
De hamdolsun ve hayhay!
Verileni hayra say!
Şekva etme şükür et!
Örnek alıp son çağı;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!