Tevhid için çokken medar;
Şirke yer yok zere kadar.
Tüm âlemi görmesen de;
Bürhan için yeter şu dar.
Çağırsan da hoş’a beni,
Hiç çağırma boş’a beni!
Bir an önce boşa beni!
Sevmiyorum seni dünya!
Benzetse de kimi em’e;
Zor diyorsa bir şeye, şeytan denen o melun;
O zorlukta mutlaka, hayır vardır arkadaş!
Zahmette rahmet varsa ki vardır emin olun;
O zahmete katlanmak, kula kardır arkadaş!
Gören sanır bir sapkın!
Şeytan mısın melek mi?
Şu denli nasıl saptın?
Şeytan mısın melek mi?
Bir bayanken sureten;
O zıkkımın dumanını;
Öte savur, öte savur!
Sıkıp halkın sen canını;
Etme lütfen zorla gâvur!
Ne buldunsa o merette;
Sabah akşam yazarsan, kalem elde durmadan
Beğenmezsin elbette, kendin bile sonucu
Kâh esip kâh tozarsan, mihenk kıstas sormadan
Varıp har’a dayanır, şu gayretin son ucu.
Gayen şiir yazmaksa, önce belle şu dini
Arzda rahat arama!
Sınavdasın sınavda!
Uy İlahi kurama!
Sınavdasın sınavda!
Bakıp ele âlem’e;
Her döndüğü tarafta, bekler insi bir günah
Yok, kaçacak bir diyar, arzı saran fitneden
Kul bir kere denenip, gelmez arttan o penah
Başlar yeni bir sınav, bir diğeri bitmeden.
Öyle çok ki masiyet, saymak ile tükenmez
Gören gözler beklerken, onca ayet evrende;
Bakıp, bakıp görmeyen, bir basara ne denir?
Etmiyorsan hiç dikkat, onca şeye çevrende;
Hiç kusura kalma da; hayıf sana be denir.
Ne demişse kaleme, Kadir Mevla’m ezelde;
Emre edip imtisal, yazdı onu tez elde.
Madem ayni aleti, tutarsınız siz elde;
Onu her dem istimal, ediverin güzelde!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!