Dert olmuştur bana inan!
Ne olacak senin halin?
Hiç olur mu böyle iman?
Aşmış boyu kem vebalin!
Çoktan geçti tövben bini;
Şayet dostun değilse, kâinatı yaratan;
Bil şu âlem dolusu, var hasım’ın ve a’dan!
Dost dediğin kimseler, cüda ise o zattan;
Emin ol ki yakacak; seni dostum şu hatan!
Hayy’dan gelen şu hayat; hızla giderken Hu’ya;
Ört gafleti üstüne, oyalan şair oyalan(!)
Her an yorgan yırtılıp, bitecekken o rüya;
Sakın kalkma uykudan(!) oyalan şair oyalan!
Öyle çok ki deliren; ekser olmuş anormal
Çıra yakıp arasan, zor bulunur bir normal
Dünya için ukba’yı, feda eden akil mi?
Bu yanlışı yapana; mümkün ise de normal!
Ömür Haktan bir hediye;
Kim söyledi; mahvet diye?
Değerliyken o nakitten;
Çarçur ettin; de ne diye?
Nasıl alır bir insan, şu kelamı fem’ine?
Çünkü o şey sadece; tek İlaha has eda!
Bir şekilde sen onu, soktun ise demine;
Kim layıksa ver geri, ol edepli bir geda!
Der-hatır et Karun’u! Neler gelmiş başına?
Varsa sonda bir hayır;
Bakma işin başına!
Olsa bile yol bayır;
Gitsin o iş hoşuna!
Sınırlıyken görüşün;
Yer vermezsem kalbimde, ölene dek imana;
Dünya bana ağlasın, vay bana vaylar bana!
Gafillerle bir olup, uyar isem zamana;
Dostlar kara bağlasın, vay bana vaylar bana!
Bırakırsam yüzüstü, en mukaddes davayı;
Hiç durmadan gezersin, turist gibi dünyada
Sefa için mi geldin, sen bu arza ey kişi?
Kalmadı görmediğin ne bir ülke ne ada
Almıyorsan bir ibret, bırak lütfen şu işi!
Zira hayat imtihan, ne eğlence ne sefa!
Kırk senedir bakarım;
Çözemedim nesin sen?
Yoksa senden bir karım?
Düşmanımsın kesin sen!
Kimi nimet der sana
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!