Yusuf Şeker Şiirleri - Şair Yusuf Şeker

Gel Şimdi Kendini Sorgula Gönül

Şu ömür, güneşin gelip batmadan,
Gel şimdi, kendini sorgula gönül.
Ölüm kuyusuna girip yatmadan,
Gel şimdi, kendini sorgula gönül.

Ömür Sermayesi

Siyahken beyaza döndü saçların,
Gurbetten gurbete göçüp giderken.
Yıpranmış el, ayak, göz ve kasların,
Ömür denen sermayemiz biterken.

Perişan

Divane gönül beyhude gezer.
Yorulmuş beden, dizler perişan.
Yer ağzını açmış, yutmadan ezer.

Peykân Yarası

Geçti ömür çile ile, gözlerde fer kalmadı.
Düşe kalka yürüyoruz şu karanlık yollarda.
Varmak için hedefe, dizde derman olmadı,
Nasip esir olmuş zamana, bir anlık yollarda.

Rüzgârın Sırrı

Bir sabah güneşi sisli doğarken,
Rüzgâr dokunur yine solgun güllere.
Hüzünle bülbüller sessiz öterken,
Rüzgâr dokunur yine solgun güllere.

Sükûtta Açan Sır

Yalan dünya için sakın ağlama,
Gökyüzü yine sabaha varır bir gün.
Karanlık ne kadar koyu olsa da
Bir yıldız düşer içe sarılır bir gün.

Telaş Öldürür

İnsan önce ölür, sonra dirilir,
Ölüm değil, beni telaş öldürür.
Can bedenden çıkar, ismi silinir,

Şaşa Kalırsın

Derin olur deryan, suyu ısınmaz.
Gün dolanır batmaya, dara kalırsın.
Yüce dağlar, karlı iken aşılmaz;

Seherde Vuslat

Küller içinde yanan ateşim,
Bir seher vakti sönmez mi, gönül?
Hasretinle savrulan son nefesime,
Bir bahar yeli değmez mi, gönül?

Mübarek İnsan
Bu ümmeti üzmekten zevk mi alırsın,
Dağlar kadar yüce mübarek insan.
Soyguna vurguna sessiz kalırsın,
Dağlar kadar yüce mübarek insan.