Yusuf Şeker Şiirleri - Şair Yusuf Şeker

İnsanın

Baharı beklerken, ömrü kış olur,
Tutunacak dalı kalmaz insanın.
İhtiyarlık gelir, gençlik düş olur,

İstemem ki!
Ömür sermayesinin bittiği yerde,
Sensiz geçen bir gün, istemem ki!
Bülbülün seherde öttüğü yerde,
Sensiz açan bir gül, istemem ki!

Kader

Yıllardan geriye kalan birkaç anım,
Bir avuç umut, biraz da keder;
Geceye düştü o suskun yanım,
Sabaha varırmı bilmem ki kader.

Her gölge bir ışığın izini taşır,
Karanlık içimde bir umut arar.
Rüzgâr saçlarında baharı kaşır,
Karanlık içimde bir umut arar.

Göğsümde bir kuşun kanadı yaşar,

Kısmet

Bir şeyin kısmet ise kimse engel olamaz,
Vakti gelmeden hiçbir çiçek açamaz.
Mevlânâ’nın yazdığını aciz kullar bozamaz.
Yazılmamışsa alnına, kader seni bulamaz,

Şu Umut Dağı’na karlar yağarsa,
Bir çığ, bedende ruhu yok eder.
Velhâsıl titremiş yürek yanarsa,
O kor, bedende ruhu yok eder.

İlim gizlidir, her insan bilemez;

Kul Olduk...

Kaybolur cevherler, özü bulunmaz.
Hak yolunda yalan söze kul olduk.
Aşkla yola giden garip yorulmaz.
Hak yolunda nesli bozuk kul olduk.

Sen Kimsin?

Kuruttun gülleri, bağı çöl ettin,
Soruyorsun şimdi: "Sen kimsin?" diye.
Ağarttın saçımı, yaşı göl ettin,
Soruyorsun şimdi: "Sen kimsin?" diye.

Bir Garip Gördüm

Gönüller hüzünlü, dertler perişan,
Kaderine küsen bir garip gördüm.
Bir çocuk özlemi yakmış içini,

Aldanma bir insanın şöhretine,
Parıltı geçicidir, söner gecede.
Bak kalbin terazisi erdemine,
Hakikat sessiz büyür, derinde.

Ne alkışa kul ol, ne boş söze,