Mübarek İnsan Şiiri - Yusuf Şeker

Mübarek İnsan
Bu ümmeti üzmekten zevk mi alırsın,
Dağlar kadar yüce mübarek insan.
Soyguna vurguna sessiz kalırsın,
Dağlar kadar yüce mübarek insan.

Gönlümün bağında güllerim soldu,
Her umut içimde bir yaprak oldu.
Sana olan sevdam içimde kaldı,
Dağlar kadar yüce mübarek insan.

Bir tatlı sözünle gönlüm şen olur,
Bir acı sözünle gözlerim dolur.
Sevenin yüreği sessizce yorulur,
Dağlar kadar yüce mübarek insan.

Ben sana gönül kapısını açtım,
Her türlü cefaya sabırla baktım.
Kırıldım, incindim, yine de sustum,
Dağlar kadar yüce mübarek insan.

Bilmez misin gönül camdan yapılır,
Kırılan parçalar zor toparlanır.
Bir kalp ki incindi, derde katlanır,
Dağlar kadar yüce mübarek insan.
Yusuf şeker