Sonunu biliyordum.
Bir gün biteceğini,
ellerimin boş kalacağını,
adını içimden söküp atamayacağımı biliyordum.
Yine de yürüdüm sana.
Seni tanıdığım günü
o zaman sıradan sanmıştım.
Meğer hayatımın en güzel ihtimali
o gün karşıma çıkmış.
İnsan bazı günlerin son gün olduğunu bilmiyor.
Biz de bilmiyorduk.
Bir gün konuşuyorduk,
bir gün sustuk.
Bir zamanlar birbirimizin
en yakın yeriydik,
Siz hiç ağlayarak şiir yazdınız mı?
Ben yazdım. Öyle bir geceydi ki, kalem elimde değil, sanki kalbimin en kırık yerindeydi.
Bir kelime yazdım, gözyaşım düştü üstüne.
Bir kelime daha... biraz daha ağladım.
Sonra anladım; ben şiir yazmıyordum, içimde ölen şeylerin mezar taşlarını dikiyordum kâğıda.
Her dizede biraz daha eksildim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!