Sonunu Bilerek Şiiri - Yunus Emre Kulakoğlu

Sonunu biliyordum.
Bir gün biteceğini,
ellerimin boş kalacağını,
adını içimden söküp atamayacağımı biliyordum.

Yine de yürüdüm sana.
Önümde uçurum vardı,
ben gözlerimi kapatmadım.
Düşeceğimi bile bile
bir adım daha attım.

Çünkü insan bazen
kurtulmak istemiyor yarasından.
Bir ihtimal uğruna
bütün huzurunu bırakıyor.
Ben de öyle yaptım.
Kaybedeceğimi bilerek
sana kendimden verdim.

Canımın yanacağını biliyordum.
Hem de nasıl yanacağını…
Bir gün senden geriye
yalnızca hatıraların kalacağını,
benimse o hatıralarla
baş başa yaşayacağımı biliyordum.

Ama bazı sevgiler
akla danışmıyor.
Kalp bir kere inanmışsa
sonunu hesaplamıyor.
Ben de hesaplamadım.

Şimdi geriye dönüp bakıyorum.
Ne seni suçluyorum
ne kendimi affedebiliyorum.
Çünkü o gün
önümde iki yol vardı.

Biri hiç yaşamamak,
diğeri seni yaşayıp
bir gün kaybetmekti.

Ben ikincisini seçtim.

Çünkü bazı insanlar
mutlu olamayacağını bile bile sever.
Bazı hikâyeler
sonunu değiştirmek için değil,
insanın içinde
ömür boyu taşıyacağı bir iz bırakmak için yaşanır.

Benim hikâyem de böyle bitti.

Sonunu biliyordum.
Acıyı biliyordum.
Yalnız kalacağımı biliyordum.

Yine de seni seçtim.

Şimdi anladım ki
insanın en büyük yanılgısı
sonunu bilmediği hikâyeye başlamak değilmiş.
Sonunu bile bile birini hâlâ sevebilmekmiş.
#Emre