Arafta Kaldım Şiiri - Yunus Emre Kulakoğlu

Vedana alışamadım,
yokluğuna gücüm yetmedi.
Sen bir ömrün kapısını kapattın,
ben öteki tarafa geçemedim.

Sana bahar olsun diye
avuçlarımla toprak taşıdım.
Senin kuruyan dallarına su verirken
kendi köklerimi kuruttum.

Ben hâlâ bizi kurtaracak
bir ihtimal arıyordum içimde.
Sen çoktan vazgeçmiştin bizden,
ben bunu en son öğrendim.

Araf dedikleri buysa eğer,
ne gidebiliyorum ne kalabiliyorum.
Seninle yaşanmış bir geçmişim var,
sensiz başlayamayan bir ömrüm.

Sen gittin, hayat seni benden aldı.
Ben kaldım, kendime ulaşamadım.
Sana bir ömür yetiremedim,
kendime kalan ömrü yaşayamadım.

Bir zamanlar yarınım dediğim yerde
şimdi geçmişime bile sığamıyorum.
Senden sonra günler geçiyor elbet,
ben o günlerin hiçbirine varamıyorum.

Sen benden gittin,
ben kendimden gidemedim.
Sen bir vedayla bitirdin bizi,
ben o vedadan beri kendime gelemedim.

Senin için son buldu her şey,
bense sonrasına hiç varamadım.
Sen hayatına devam ettin;
ben, yaşarken kendi hayatıma veda ettim.
#Emre