Tarihi Geçmiş Bir Mutluluk

İnsan bazı günlerin son gün olduğunu bilmiyor.
Biz de bilmiyorduk.
Bir gün konuşuyorduk,
bir gün sustuk.
Bir zamanlar birbirimizin
en yakın yeriydik,
şimdi aynı hayatta
uzak iki insanız.
Ben o günleri hep böyle kalacak sanıyordum.
Meğer bazı güzel günler
daha yaşanırken bitiyormuş.
Sen yanımdayken
yarınları düşünüyordum.
Şimdi yarınlar geldi,
sen yoksun.
Bazen eski bir fotoğrafa bakıyorum.
İkimizin de yüzünde aynı gülüş var.
O fotoğraftaki adama
uzun uzun bakıyorum.
Bir zamanlar benmişim diyorum.
Ama değilim artık.
Çünkü o adam
sen gittikten sonra
bir daha öyle gülmedi.
Eskiden akşamları
sana anlatacak bir şey bulurdum.
Şimdi gün bitiyor,
ben kimseye anlatmadan
içimde tutuyorum.
Belki de insan birini kaybedince
en çok alışkanlıklarını özlüyor.
Bir yere giderken
yanımda seni aramak gibi,
bir şey görüp
sana söylemek istemek gibi…
Sonra hatırlıyorum..
Artık sana anlatacak bir hayatım yok.
Hayatımdan çıkalı
çok zaman geçti.
Ama seni hatırladığımda
zaman hiç geçmemiş gibi.
Belki de bazı insanlar
hayatımızdan çıkınca
hikâyeleri bitmiyor.
Sadece biz o hikâyenin
içinde kalıyoruz.
Belki de bizim hikâyemiz
kötü bitmedi.
Sadece güzel olduğu yerde kaldı.
Sen çoktan geçmişsin.
Bense o günün
kapısında kalmışım.
Ne yana dönsem
biraz sen çıkıyorsun karşıma.
Bazı mutluluklar hayatından çıkıyor,
ama kalbinden çıkmıyor.
Tarihi geçmiş bir mutluluğu
hâlâ kalbimde taşıyorum.
#Emre