Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SÖYLENMEYENLERİN GÖLGESİ
Geceyi izlerken anladı yavaşça,
insanın içindeki ateş taşmıyorsa dışına, acı yüzüne bile uğramıyor.
Susarak büyüyen her şey,
içte daha derin bir yalnızlığa dönüşüyor.

SÖYLEYEMEDİM
Seninle konuşacaktım,
dilimde bir söz.
Dudaklarıma değdi,
adın değmeden sustu.

SÖZ
Siyah zülüfler gölge salmış geceme,
Bir düğüm olmuş gönül, çözülmez.
Hasret bir ırmak gibi akar içimde,
Ne durulur, ne çekilir susmaz.

SÖZE DEĞER BİLMEYENE
Daldım yine derin düşüncelere,
Sözüm kaldı sessiz gecelere,
Gönül gözü kapalı olana,
Ne anlatsam düşer boş hecelere.

SÖZLERİN KIYISINDA
Bir gün olur da
gözlerin dalarsa uzaklara,
akşamın solgun ucundan
bir rüzgâr değerse yüzüne,
beni hatırla.

SÖZÜN BİTTİĞİ GÖZLER
Gözlerin güneş gibi doğar içime,
Kirpiklerin sabahın ışığını örer,
Toplasam dünyadaki tüm kır çiçeklerini,
Belki siluetini çizerdim bakışına, yetmez.

SÖZÜN GÖLGESİNDE KALAN HÂL
Hâl bilmeyen bir yürek yanında,
Sözün de yetmez; suskunluk ağır.
Dil bilmezsin yanında lisanın,
Anlam göçer, kelime yarım kalır…

ŞUBAT 1
Şitâya elvedâ derken uyanır bâğ u bostân,
Şubat nefes verir cânâ, çözülür bağ-ı zemân.

Tabîat silkelenmiş, hâb-ı gafletten bugün,
Bir başka eser işler toprağa rahmet-i cân.

ŞUBAT
Buradan havalar
bir başka eser fısıldar toprağa;
Şubat gelir usulca,
tabiat uyanmayı hatırlar.

SÜKUNET
Sen hangi sabrın meyvesi olarak düştün içime,
Varlığın içimdeki kırıkları bile susturuyor.
Sana baktıkça içim yavaşlıyor,
Sanki dünya senden öğreniyor susmayı.