Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÖÇ ETMEYİ UNUTAN KUŞ
Sevmek,
Bir adı söylemek değildir.
Göç etmeyi unutan bir kuşun
Kanadına sığınmaktır.

GÖÇÜN İÇİNDE SEN
Kuşlar toplanmış, göçüyor sessizce,
Gökyüzü eğilmiş üstüme gece.
Her kanat vuruşu içime taş,
Bende kalan sensin, yarım savaş.

GÖĞE DEĞEN GÜLÜŞ
Göğün bildiği
Gülüşüne değen bir yağmur damlası
Şiire kesilir.
Bu sırrı bir ben bilirim,
Bir de gökyüzü…

GÖĞE DÜŞEN SESSİZLİK
Seni düşündüğüm her anda,
içime ince bir rüzgâr düşer.
Akşam, ağır bir gölge gibi eğilir,
şehir kendi suskunluğuna çekilir.

GÖĞE EMANET
İnsan,
Yalnız sözünü değil,
Yüreğinin en duru sesini vermeli.

Baktığı gözde

GÖĞE KALAN FERYAT
Göğe vardı insanın acısı,
Kimse işitmedi feryadı.
Bir damla düştü suskun taşlara,
Taş sustu, yankı kaldı.

GÖĞE KARIŞAN SES
Bir ses değdi akşamın kıyısına,
Sessizlik yönünü değiştirdi.
Bir gülüş kondu yüzlere;
Gün, ışığını buldu.

GÖĞÜN ALTINDA SEN
Bir sen varsın içimde, bir de gökyüzü,
Gerisi uzak, dokunulmaz, eksik.
Gökyüzü gündüzüyle, gecesiyle tam,
Sen kalbimde sevdanla, sükûnetinle derin.

GÖĞÜN SESSİZ KAVUŞMASI
Ay, Venüs kavuşuyor gecenin bağrında,
Yıldızlar eriyor göğün ayazında.
Sessiz bir sevdanın ışığı düşüyor,
Karanlık, umutla yeniden doğuyor.

GÖK İNLER
Bir taht kurdun şu yüreğime
Demir attın her günüme
Ben göç etmeden son sözüme
Gök inler yerime