GÖĞE EMANET
İnsan,
Yalnız sözünü değil,
Yüreğinin en duru sesini vermeli.
Baktığı gözde
Bir gökyüzü bırakmalı;
Tuttuğu elde
Bir baharın sıcaklığını.
Çünkü sevgi,
Dudaktan düşen kelimelerde değil;
Yağmurun toprağa bıraktığı koku gibi,
Ruhu usulca saran izlerde büyür.
Ve insan,
Geçip giden bir mevsim gibi değil;
Açtığı çiçeğin kokusunda,
Dokunduğu yüreğin duasında kalmalı.
YÜCEL ÖZKÜ
7 Temmuz 2026/06:37
Kayıt Tarihi : 3.09.2026 21:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!