Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GİDEN GÜNÜN GÖLGESİ
Yağmur iner, toprak nefes alır;
Her damla kökleri uyandırır.
Sabah olur, bir ses yükselir;
Yitik sesler ovaya yayılır.

GİDEN KUŞLARIN ARDINDAN
Bir bir uçtu kuşlar, bıraktı sesini yele,
Her mevsim bir başka hüzün bırakır ardına.
Bir kanat sesi kalır sessiz dallarda,
Bir de bekleyen yürek, eski zamanlarda.

GİDENLERDEN KALAN
Bazı gidişler değil insanı yaralayan,
Eğer ardında kapanmaz yaralar kalmasaydı.
Bir isim düşmezdi gecenin sessizliğine,
Bir ömür, bir hatırada saklı kalmasaydı.

GİDEN ZAMAN DEĞİL
Saçlarına aklar düştü mü
Siyahını geri getiremezsin
Giden sabahı da getiremezsin
Geçmiş sevdayı da

GİDERİM
İçerlemiştim geçen her günü
Düzen bozuldu diye akar giderim
Uzaklara inat sessizliğe bakarım
Gömerim içime günü bağlarım

GİDERİM YASINA
Bu gönülden sonsuza dek giderim
Dağa taşa yazar öyle giderim
Nice olacak bu yaman hallerim
Dağlarım şu gönlümü yasına

GİDERKEN KALMAK
Gitmek, bir mevsimi ardında bırakmaktır;
Ne kalbi susturur, ne de hatırayı.
Adın, gecenin en sessiz yerinde,
Bir yıldız gibi düşer uykularıma.

GİDERSEM BİR GECE
Çıkar giderim bu kentten bir gece,
Bir hüzün bırakıp solgun pencerene,
Adımı savurur rüzgârlar gizlice,
Sessizlik konar yaralı gönlüme...

GİDERSEN
Gidersen yıkılır içimdeki şehir,
Sokaklar adını fısıldar geceye.
Kuşlar göç eder suskun yuvalardan,
Rüzgâr çekilir kırık pencerelere.

GİDERSEN
Gidersen akşamın rengi
soluk kalır.
Göl, kıyıda unuttuğun
bakışı taşır.