Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

EĞER
İnsanlar sustu,
Hak yetim kaldı.
Hukuk kör edildi,
Adalet darağacında.

EĞİLME
Başın öne eğilmesin
Durma geçen günlere say
Duyur dünya aleme duyur
Aldırma hakkını aldırma öyle

EKİLENİN HESABI
İnsanın kaderi ektiğinde gizli,
Gönül unutmaz çektiğini,
Bir gün döner devran yine
Sessizce saklar ettiğini.

EKİMİN BAĞRINDA
Ekim, erken iner akşamlarıma,
Göğün rengi ağır ağır koyulaşır.
Dalda unutulmuş bir yaprak,
Adınla içimde ürperir.

EKİM’İN İLK YAĞMURU
Ekim düştü şehrin üstüne,
Camlar akşamı aldı içine.
Yağmur taşlara adını yazdı,
Sokaklar taşıdı susuşunu.

EKİMİN TADI
Ekim sabahı ince bir serinlik,
Güneş perde arkasında.
Sarı yapraklar suskun,
Rüzgâr dolaşır avlularda.

EKİM SUSARKEN
Ekim’in ilk sabahı, gökyüzü suskun,
Gün yarım kalmış bir cümle gibi.
Tam söyleyecekken bir şeyler kalıyor,
İçimde büyüyen sessizlik gibi.

EKSİK
Ulaşamadığım hayallerin gerisindeyim,
kendime bile yetişemiyorum artık.
İçimde büyüyen o uzak düşe
her adımda biraz daha kırılıyorum.

EKSİK KALAN
Akşam iner, gölgeler uzar camımda,
Rüzgâr bir kokuyu taşır bana.
Şehirler arasında uzaklık büyür,
Adın geçince içimde ışık yanar.

EKSİK KALAN CÜMLELER
Her akşam değmeseydi hüznün gölgesi camlara,
Üşür müydü yıldızlar, susar mıydı sokaklar?
Ya içimde büyüyen o kırık şiir sancısı,
Bir gece ansızın düşer miydi dudaklara?