Ekim Susarken Şiiri - Yücel Özkü

EKİM SUSARKEN
Ekim’in ilk sabahı, gökyüzü suskun,
Gün yarım kalmış bir cümle gibi.
Tam söyleyecekken bir şeyler kalıyor,
İçimde büyüyen sessizlik gibi.

Bir yaprak düşüyor avlunun taşına,
Sabahın serinliğinde kıpırtısız.
Eğilip almıyorum, kalsın yerinde;
Bazı şeyler susunca anlatır kendini.

Pencerenin önünde çay soğuyor,
Buharı cama ince bir iz bırakıyor.
Söylenmemiş birkaç söz odada kalıyor,
Akşamın sessizliği gibi ağırlaşıyor.

Ekim’in ilk sabahı, yaprak düşer içime,
Sessizce bir sonbahar büyür.
Mevsim susar, uzaklık büyür;
İçimizde başka bir mevsim yürür.

YÜCEL ÖZKÜ
1 Ekim 2026/09:39