Sen susarken Şiiri - Tuğrul Şenol

bir kuğunun boynundan düşüp gelen
düşlerim olmasa
ki düşlerim artık kesmiyor yarını suskunluğundan çözüp
uzanıp taşların umudunu dinledim
çöllerin yanarken kavruluşunu hissettim yanaklarımda
bir yer var
kar dağlarının taneciklerle süslediğin gelincik tarlalarında koşan
ben değildim o ben değildim
yalnızlığının saçlarını taradığında avuntularına dokunan
bir gece rüzgarı esti kirpiğimden
bu nehirler akmadı gözlerimden
ağlarken anlatamadığımı bilmeme rağmen
ruhumun kapalı kapısına eğilen
senin gözlerin değildi.
ışık içtim gül sustum
unuttum unutmayı bilakis
sen susarken.