Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ÖZGÜRLÜĞÜN KIYISINDA
Seni düşlemek, nefes almak gibi,
Sınırları aşıp göğe karışmaktır.
Kırılmış kanatları gecenin içinde,
Bir umutla yeniden çırpınmaktır.

ÖZGÜRLÜK
Tahammülüm yoktur öyle
Özgürlük diye taştım böyle
Orta Asya'dan Anadolu'ya
Tanımadım ferman diye

ÖZGÜRLÜK GÜNÜ
Bozkırın alnında kızıl bir seher,
Demir nal sesleriyle yarılır zaman.
Alpler kuşanmış yeminli kılıçlarını,
Göğe sürer sancak gölgesini
Yürür Özgürlük Günü.

ÖZLEDİM KOYUSUNDAN
Geceye ay düştü,
Aklıma yine ela gözlerin.
Bu nasıl özlemek,
İnsan kendinden böyle mi geçer?

ÖZLEĞİN DERİNLİĞİ
Özledikçe içimde çoğalıyorsun,
Bir gölge gibi değil, bir ışık gibi…
Uzaklaştıkça daha çok yaklaşıyor
Kalbimin en derin sükûtuna gizleniyorsun.

ÖZLEM
Ah önceleri ne güzeldi her gülüş
Ne kadar sahiciydi yürekler
Seraplı geceler bir başkaydı
Ufkun ötesi görülürdü geceden

ÖZLEMEK
Güneşin batışını seyrettim öyle
İçimdeki özlemimi gidermek
Dağa taşa sordum
Hatta göldeki gelgitlere

ÖZLEMEK İŞTE
Özlemek bazen üşütür,
İçine sinen bir rüzgâr gibi
Usul usul kemiklerine işler insanın.

Bazen de incitir seni,

ÖZLEMİN ADI
Mesafelerin ne önemi var,
özlem büyüyorsa kalbin içinde,
bir hatıra düşer geceme usulca
ve sen çoğalırsın her sessizliğimde.

ÖZLEMİN İMTİHANI
İnsanın en derin imtihanıdır özlemek;
Bir kapısı kapanmış şehri,
Yarım kalmış bir çağrıyı,
Ve dönmeyen bir bakışı...