Yorgun aşık Şiiri - Hasan Yılmaz 3

Sildim bütün sokaklardan sana ait izleri,
Adının geçtiği her şiiri ateşe verdim.
Yaşamamak için bir daha o fırtınalı güzleri
Bu amansız savaşta kendimi yendim.

Seni hatırlatan ne varsa yabancı şimdi,
Eşyalar dilsiz birer şahit gibi duruyor.
Silindi hafızamdan gözlerinin rengi,
Zaman denilen törpü, hep beni yontuyor.

Gülüşün bir leke gibi kazınmış aklıma,
Ne yapsam çıkmıyor, ne yapsam gitmiyor.
İsyanım var kaderin bu acı oyununa,
İçimdeki bu sancı neden hiç dinmiyor?

Yüzünü unuttuğum bir sabaha uyanmak,
Tek duam oldu artık, tek tesellim olacak.
Zor geliyor her gece aynı enkazda yanmak,
Yalnız kaldırımlar anlar bu garibi ancak.

Gölgen bile benden uzakta olsun
Güneşim doğmasın senin ufkundan.
Sana dair umutlarım artık son bulsun,
Kurtulurum belki adını sayıklamaktan

Gözümden dökülen her damla yaşta,
Senin de payın var, bunu unutma.
Bir hata arama kendinden başka,
Pes ettim gidiyorum kendi yoluma.

Ne bir özlem ne bir umut var içimde,
Artık bu kalp ağrısı bir an önce dinmeli.
Seni hiç tanımamışım gibi bir biçimde,
Bu yorgun aşık bu hikayeyi bitirmeli.
2020