Resul göçtü gitti, ebedi mekana,
Gönüller büründü, derin hüzüne.
İş kaldı emanetine sahip çıkmaya.
Yürüyecek birisi, onun nurlu izine.
İlk halîfe oldu, Hz. Ebu Bekir,
Sadâkat işinde, iyi bir rehber.
Sevr’in yoldaşıdır, o koca server,
Malını cânını, feda etti dînine.
Fitne ateşini, söndürdü hemen,
Kur’ân’ı toplattı, gitmeden serden.
Doğruluk timsâli, o nûrlu beden,
Teslimiyet vardı, her bir emrinde.
Ardından Hz. Ömer’e, geçti hilâfet,
Güneş oldu topluma, dağıttı adalet.
Hakkı bâtıldan ayırdı hep o hikmet,
Korkusu darbe vurdu zulmün dizine
Yabanda bir kuzuyu kurt kapar,
Sahibi hesabını Ömer’den sorar.
Yamalı bir hırkayla, cihânı sarar,
Tevâzu yakıştı, onun can özüne.
Üçüncü olarak, Hz. Osman geldi,
Kur’anı kitap haline getiren alimdi
Hayâ timsaliydi, melekler ona eğildi,
Cömertlik yakıştı, güzel yüzüne.
Kur’ân’ı çoğalttı, yaydı cihâna,
Sükûnet getirdi, her bir insana.
Şehîd oldu gitti, yüce Rahmân’a,
Kanı damladı o, Mushaf üstüne.
Dördüncü halîfe, Hz. Ali yar.
Hem bir alimdi hem de serdar.
Zülfikârı ile küffara korku salar,
Yiğitlik yazılıydı, onun sözüne.
Fâtıma’nın ananın yâri idi,
Hasan, Hüseyinin babası
Son anı oldu Kûfe mihrâbı.
Kavuştu o dâhi, dostun yüzüne.
Gelin dostlar, bu dört canı analım.
Ehl-i Beyt ile hep birlik olalım.
Resûl’ün yolunda, doğru kalalım,
Şefâat umarız, mahşer gününe.
2026
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 12:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!