Yan Ayna Şiiri - Nihan İnci

Gördüm kendimi bir aynada,
Adı dostluk diye uydurulmuş
Bir sahte vaat oyununda.
Ayna tam karşımda da,
Şu yüzsüz suret kim orada
Aynaya kusur söylenemez,
Yansıtmakla suret tükenmez.
Sen göremedin hadi,
Senin aynanda kendini görür belki kişi.
Sabret, surete yüzey ol,
Görür sandığın kendine kör
Sonunda kusur adınla anılır, içinse kor.
Sırra binbir bahane bularak,
Sırta haince bıçak sokarak,
Sırıta sırıta yüzüne bakarak...
Çıkış sanma aynaları kırarak,
En güzel cevap;
O sahte aynadan uzak durarak.
Dost dediğin ulu bir erek,
Önce kendini bilmek gerek.
Dalgalı denizde yorulmak da var
Gerekirse tek kayık, tek kürek.
Ne sır kalır ne de ayna,
İnsan yansımıyor asla.
Sırra insan bulaşmış zira,
Yansımayan suret en büyük yara.

Aynaya bakmak için gereken
Ötekini almak karşıya...
Yan yana olmak vadedilendi nasılsa?
Biraz çarpık, biraz yana, biraz şaşı, kalmadı karşı...
Yana / ayna
Yansıdı sonunda
Biraz da bununla oyna