Yağmurla gelen toprak kokusu,
Belli ki hüznün kadar derin,
Bak! Nasıl da ıslandı kirpiklerin,
Bir servi gölgesinde bu öğlen sonu.
Dağılmayan uykusuyla mahmur gözler,
Gülüp, ağladığındır belki rüyalarında,
Çırpınıp dururdu yüreğin avuçlarında,
Gitgide derinleşirken ruhundaki izler.
Açılmaz mı ışığa ket vuran perde?
İçimize çöken bu sis artık dağılmaz mı?
Seslensek anılara, geri gelen olmaz mı?
İhtimal ki, onlar da artık uzak bir yerde.
Kayıt Tarihi : 25.06.2026 12:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!