Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

İyi günde yiyip içtin,
Zalimlere kucak açtın,
Sonunda bırakıp kaçtın,
Yine çıktı suç üstüne.

Sanki dünyanın sahibi,

Sade akıllı insan çıkmaz rayından,
Asla geçmem rezillerin köyünden,
Vaz geçermi sandın huylu huyundan,
Çalar çarpar yine doymaz aç gözlü.

Kendini adapta etmiş harama,

Bazı insanlar derki Cehennem Cennet,
Ölümden kaçarlar etmezler minnet,
Her şey kalpten geçer sen öyle zannet,
Ölümden öteye yolmu var dostum.

Benim tek inancım Dindir İmandır,

Dünya güzel ama çok insan yavşak,
İyilikten bilmez iki ayaklı eşek,
Eli beli dili sözleri gevşek,
Şerefsizi yaza yaza uasandım.

Ne bu geçim telaş ne bu eveti,

Bizde seni gerçek adam bilirdik,
Gel dediğin yerde koşar gelirdik,
Dostum öl dediğin yerde ölürdük,
Yazık kalıbına yazık boyuna.

Yoldan çıkmaz insan etselerde idam,

Haklıyı dışlayıp haksızı tutma,
Helal durur iken haramı yutma,
Önce şunu bilde bunu unutma,
Yersen Kul Hakkını bir gün çıkarmış.

Mademki İnsansan şeytana uyma,

Ezer geçer gücü gücü yeteni,
Baykuş olup dal başında öteni,
İyiyi kötüyü olan biteni,
Bunca çile derdi yaz yaz bitmiyor.

Deli olup akıl baştan gitsede,

Geldi geçti bitti ömür,
Etten gömlek değil demir,
Kemir beni içten kemir,
Zalim Dünya yedin beni.

Ne bu çile ne bu hikmet,

Ehli insana gerek yoktur sakala,
Sözde kar etmiyor cahil akıla,
Güzel köyüm kaldın tilki çakala,
Koca köyü yedi yedi doymadı.

Leş bahane gezer rantın peşinde,

Olmuştur müslüman kılıç zoruyla,
Fırsat bulsa gezer kızla karıyla,
Bazen karıştırır yaşı kuruyla,
Yezide gerçeği anlatamazsın.

Atar tutar boş konuşur düşünmez,