Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Aynı haka sahip aynı kabine,
Helal haram demez atar cebine,
Böyle insanlar girsin yerin dibine,
Lanettir yaramaz hak yiyen gardaş.

Yok vicdanı yoktur Dini imanı,

Dost görünür gelir yüze gülerek,
Olurmu yalanla suçu silerek,
Hak yiyorsa insan hemde bilerek,
Hak yiyipte oruç tutmak olurmu.

Eğer sözlerime var ise kızan,

Ağrı dil yarası söyler hokkabaz,
Bakar eşin dostun hep yobaz yobaz,
Tok olanlar aç halinden anlamaz,
Yoksa paran pulun hayat toz duman.

Eşin dostun sever seni parayla,

Sanma biter düzenbazın oyunu,
Bir gün olsun hiç değişmez huyunu,
En yakın dostların kazar kuyunu,
Her olur olmazdan hayır bekleme.

İşine yararsan bağrına basar,

Nedense durgun akar oldu çoşkun sel,
Aramıza giren rüzgâr ile yel,
Bir zaman dost idik şimdi olduk el,
Hani dostum sen dostunu satmazdın.

Seni nefis hırsı bir telaş sarmış,

İnsan bedeninde gelmiş dünyaya,
Söz kâr etmez yam yam kabadayıya,
Hele bir bak dağdan inen ayıya,
İnsan bedeninde hayvan kılıklı.

Ormanı kesilmiş dağı kurumuş,

Şerre şer işe kol sıvar,
Tam bir davar oğlu davar,
Bir örneğide burda var,
Hem yalancı hem yalama.

Bile bile hemde ayan,

Bir zamanlar seni severim derdi,
Bende onu oda beni severdi,
Seni saracağım diye söz verdi,
Şimdi ise Fidan boylum el oldu.

Yıllar önce benim için ölürdü,

Güzel menleketim gözümde tüte,
Çorumdan ileri yozgattan öte,
Her yeri Cennettir ne gerek mete,
Şimdi buram buram kokar Tokatım.

Köyüm Çayır köyü aslım zileli,

İnanmam nanköre oyuna gelmem,
Arkadan kuyu kazıp yüzlere gülmem,
Bizde adet böyle yalanı bilmem,
Her zaman kanundur benim son sözüm.

Kursaksız kediler leşlere uçar,