Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

İçten haset hesat öfke kin kusar,
Haklı karşısında haksıza susar,
El üstünde tutar bağrına basar,
Çoktur Memlekette şerci İnsanlar.

Dünya kendininmiş gibi yüz tutan,

Elde değildir dünyaya gelmek,
Hakkındır insansan gerçeği bilmek,
Günahın çok ise zordur ölmek,
İyilikte kötülükte senin elinde elinde.

Cahil insan engeli aşamaz aşmaz,

Ne kadar yüzüme gülsede benim,
Zindan oldu senle geçen her günüm,
Yaptığın işlekler dondurur kanım,
Git benden uzak dur senden dost olmaz.

Yeter ki insan ol farketmez ırkın,

Yapmayı düşünmez yıkar durmadan,
Haz alır zevk alır vurup kırmadan,
Çok güvenme süal edip sormadan,
Ne beklersin özü çürük insandan.

Çoban olsa kurt dadanır sürüye,

İnandırmak ister yalan laf ile,
Ne söylesen şerefsize nafile,
Ben inanmam böyle kara cahile,
Yalan söyler palavracı yalancı.

Çok ciddi konuşur hemde çok kibar,

Gel kardeş uğraşma hali yamanla,
Eğer insan isen derdimi anla,
Alan almış satan satmış zamanla,
Para bizim gibi gariplerde yok.

Fakir yoksul dert çileye alıştı,

Nasıl senden hayır bekledi vatan,
Yaşasaydı askere almazdı Atan,
Amcaya sövülmez birazcık utan,
Bir baktımki göz önüme puşt geldi.

İnsanı soğutan o acı dildir,

Bu nasıl bir dünya nasıl bir kader,
Hiç düzelmez her gün tersine gider,
Salar düşünceye beni deli eder,
İçimden nefretle pes derim artık.

Bir zamanlar per perişan ipin sürüdü,

İyiden iyiye yıprandı beden,
Bende anlamadım sebebi neden,
Bıktım bu Dünyadan bıktım iyiden,
Akşam Gün batınca sabah olmasa.

İçinden çıkamam derine dalsam,

Ben bilirdim iki yüzlü olanı,
Adı üstünde sahtekâr çoktur planı,
Bir değil beş değil bitmez yalanı,
Sahtekârın sahtekârıda varmış.

Kendi aklı kendisine yetmeyen,