Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

İncedir zariftir İnsanın kalbinin köşkü,
Var ise içinde Şüpheyle kuşku,
Mecnunun Leylaya yandığı aşkı,
Aşk yanar kalbinde közden ibaret.

Düşünki herşeyin ilacı sabır,

Düşüne düşüne eridim bittim,
Bilmem zarar ettim bilmem kâr ettim,
Doğru oldum doğru yoluma gittim,
İşte bundan çevremde kimsem kalmadı.

Bence tek yaşamak zordur ölümden,

Geniş dünya dar düşünene dardır,
İnsanların çoğu şeytana yârdir,
Aradığın her türlü marifet vardır,
Gider söyler ispiyoncu erinmez.

İspiyoncu kaptan yalaka çırak,

Başını Kaldırp bakmaz yukarı
Adam olmaz şerefsizin sakarı,
Takla atar eğer varsa çıkarı,
Kendini düşünen gavat işte bu.

Seni tavlar sana önden yol verir,

Bak sen milcan oğlu milcan şımarmış,
İblistende beter şeytan damarmış,
Sanki onun her dediği emirmiş,
Bu günlerde uzadı itin kuyruğu.

Şımartmaya gelmez hiç oğlu hiçi,

Allah! ım sen bize şaşırtma yolu,
Aklım almaz aksi kul oğlu kulu,
Hava ana ile Adem babanın oğlu,
Günah ağır olur kabir dar gelir.

Tabiki bu dünya geniş bir saha,

İyiliği suistimal edendir nankör,
Neden durduk yere başa çorap ör,
Helede damarına basta öyle gör,
Dünyada insanın iyisi olmaz.

Eşim dersin dostum dersin yanlarsın,

Sonuçta her İnsan Allah'a kuldur,
Kimi zengin kimiside yoksuldur,
Eğri yol değildir yol doğru yoldur,
Bu Dünyada İnsan olmak yetmiyor.

Az yaşa çok yaşa bu Dünya fani,

İnsanlar bıtkındır bağrını döver,
Mecbur hayat mecbur boynunu eğer,
Nedense İnsana verilmez değer,
Dünya güzel ama İnsanlar zalim.

Görünen bu işte durumlar sakat,

Yedi Haziranda geride kaldın,
Her ne acayipse derine daldın,
Bir Kasımda Yüzde kırkdokuz aldın,
Ağam yine senin dediğin oldu.

Yaşanlar hiç kimseyi memnun etmedi,