Velhasıl Öyle Şiiri - Umut Ilgın

İstanbul uyanırken sabaha,
Gecenin üryanı saplanırdı göğsüne.
Çetrefil kokardı buram buram,
Korkusuz bir sefaret Beylerbeyi’nde.

​En afillisinden parlatırdık Kısa Winston’u,
Hani asılırdık dumanlara öyle böyle değil;
Sokaklar zifir kaplanırdı,
Aslolansa bu şehir aşka bulanırdı.

​Deniz’in mavisine musallat olurduk,
Atarken kulaçlarımızı düşlerimize.
Adavapuruna çarpardı gülüşlerimiz,
Dalgalara direnirken kendimizi bulurduk.

​Tepelerinden Cennet’i görürdük,
Uzanırdı avuçlarımız gökyüzüne, mutlu olurduk.
Kırlangıcın yüreği gibi çırpardık kanatlarımızı,
Gıyabında soyardık hüzünleri, sevince boyardık.

​Gülden dinleyemedik bülbülün feryadını,
Leyla’nın çölünü, Kerem’in Aslı’sını...
Ve akabinde suyun yangınını,
Kulağımızda pas tutan hüzzam makamı.

​Arada toplanır Cem olurduk,
Eşsiz yorumunda o şiiri bulurduk.
Kadınım deyişinde sevdayı yutkunurduk,
Volkan'ın gölgesinde ateşlerde uyurduk.

​Şimdiyse Sago dinliyor tüm yalnızlıklar,
Bazen mum ışığında,
Bazen de kandilin isyanında...
Nedense sarmaşık gibi bizde acılar.

​O mağrur Ezgi duyulurken uzaktan,
Kallavi bir hasretin izdüşümü ufuktan.
Kemanın sesinde titriyor közün yankısı,
Hicap duyarken türkü başlıyor sancısı.

​Kim bilir bu şehir kaç kez yanacak,
Kaç sevdayı defnedecek?
Ya da kaç ayrılığı sarmalayacak?
Velhasıl her dizesinde Özlem kalacak.