Ben Hiç Ağlamazdım Şiiri - Umut Ilgın

Ben hiç ağlamazdım...
Benim babam da ağlamazdı zaten,
Ama çok güzel gülerdi.
Öyle bir gülerdi ki,
Bağ, bahçe çiçek açardı dört mevsim.
Öyle bir gülerdi ki,
Çığ gibi mutluluk düşerdi dağlarından...

​Söylendiği gibi öyle
En son duyan falan da olmazdı mesela.
Biz de zaten anlatmazdık,
Anlardı mutlaka ama anlatmazdı.
Kaşlarını çatarken bile gülümserdi,
Biz bilirdik onun yüreğini...

​Çok matrak adamdı babam be!
Sessiz sinema günlerimiz olurdu bazen.
O hiç anlatamazdı,
Ne zaman anlatacağım dese biz bilmezdik.
Üç beş filmden ibaretti onun filmleri,
Hangisini desem tamamı komedi...

​Çalışkandı da yarım asırlık esnaflardan,
Hani ailesine karınca olanlardandı.
"İşini sevmeyen eşiyle aşını da sevmez" derdi,
Hem işini hem aşını, daha çok da anamı sevdi.
Bizi sever ama söylemezdi kurban olduğum,
Öyle alışmış, öyle görmüş, utanır diyemezdi.

​Çok incinmiştir canımın içi, atardı içine hep,
Kimseyi kırmazdı ama her yanı kırık döküktü.
Severdi türküleri, sevdirirdi de.
Patlatırdı uzun havayı, dökerdi içini.
Bazen de dökülürdü sözleri ağzından,
"Her yanlışın bir doğrusu vardır"
deyip kestirip atardı.
Anlatırdı yaşanmışlıklardan,
En afillisinden çekerdi ayarı,
Bizim payımıza da susmak kalırdı.

​Dedim ya, ben hiç ağlamazdım,
Babam da ağlamazdı zaten.
Taa ki kızının elindeki kınayı yakana kadar...
İlk o zaman gördüm gözlerindeki bulutları,
"Yavrum" deyişindeki sesinin yankısını.
Şaşırmıştım ve ben babamı hiç böyle görmemiştim...

​Değişmişti babam, saçlarına kar yağmıştı,
Tipiye bulanmıştı sıcacık bakışları.
Ne zaman kalabalık olsak gözleri yağmur,
Artık gülüşleri titriyordu.
Yılların yükü ufacık yüreğine sığmıyordu,
Ve küsmeyi öğrenmişti babam...
​Küstü... Terk edip gitti elveda bile diyemeden.
Ve ben gözlerime yenik düştüm.
İşte o gün ağlamayı öğrendim...

Teşekkürler Babam, bana ağlamayı da öğrettiğin için teşekkürler büyük çınar...