Turistik Azap Şiiri - Nihan İnci

Öyle oldular, bundan böyleler, ne yapsındılar...
Hayat denen turistik gezi
Zorunlu rota; bahaneler şelalesi...
Yola çıkan, yolda harap,
Kimi sevse oldu serap.
Sarhoşluk mu hayat,
Kadın mı şarap,
İnsan mı kap?
Nereden çıktı şimdi
Yeni bir hitap?
Çağrı mı sanrı mı,
Aşk mı?
Fikren hepsi azap.
Yanılma korkusu da değil,
Bitmeyen girdap.
Bir erkek bir kadın diyor kutsal kitap,
İkisi de çoktan bitap.
Yol aynı yol, ya geçiş?
Ne fark etti yine mi serap?
Zaman dediğin ne durur, ne verir cevap.
Avuçlarında sönen ezgiler, çalan eski pikap...
Sevdaya yer var mı, var;
Bitmiyor turistik azap.
Bir adım daha atsa, her şey darmadağınık, her şey harap.
Işıklar söndü, kapandı nihayet o eski pikap.
Ne soracak soru kaldı ne de verilecek cevap.
Sustu bahane şelalesi, durdu hayat denen beyhude gezi.
Geriye sadece iki gölge kaldı; sessiz ve bitap.
Söz bitti, yine o ilk heceye döndü hitap.
Yorulup kendi peşinde koşmaktan aşk oldu ızdırap.
Yerleşikmiş meğer çölün ortasında bu serap,
Yürümekle bitmiyor ne çember ne çap.
İnsan toprağa düşünce anlıyor, ölmek değil bu, düpedüz cevap
İşte hayat,
İşte hayat diye kat ettiğin çap.