Töre Hanım Şiirleri - Şair Töre Hanım

Gözlerin uzağa her baktığında,
İçimde bir şehir yıkılıyor, duymuyorsun.
Sessizce toprağa sızan o sızı var ya,
İşte öyle bir şey gitmek;
Kalanın göğsünde durmadan büyüyen bir sızıdan başka neyi kalır?
​Gitme benden sevdiğim...

​Sessizce çekilirken damarlarımdan kan,
Bir adın kalır dilimde, bir de o büyük hüsran.
Zaman, paslı bir bıçak gibi saplanır göğsüme;
Özlemek dediğin, nefes alan bir kabristan.
​Yastığın boş tarafı uçurumdur artık bana,

​Gidişinle devrildi bütün umut direkleri,
Sanki üstüme yıktın o koca şehirleri.
Hiç mi sızlamadı o taş kesmiş yüreğin?
Seni adam sanan şu tertemiz duygularıma tüküreyim.
​Gündüzümü zifiriye, ömrümü kışa çevirdin,

​Gönül hırkasını / serdim yoluna,
Bir kırık tebessüm / kaldı yarına.
Sessizce çekildim / kendi kabuğuma,
Gözümde buluttun, / yağdın da bittin.
​Umutlar tükendi, / bitti o heves,

​Söyle hangi kitabın dilinde yazar bu çaresizlik?
Hangi lügat açıklar, hiç dokunulmamış bir bedenin hasretini?
Ben bu gece yine hicret ettim senin uzaklığına,
Yine usulca eğildim, hiç bilmediğim o teninin kutsallığına.
Soruyorlar bana, "Görmediğin bir bahara neden bu matem?" diye,

ERTUĞRUL BEY VE KARTANE'SİNE İTHAFEN
​Bir gün gelir de sorarlarsa bizi,
Gözlerindeki o mahcup telaşı dindir.
Hiç bükme boynunu, hiç sızlatma içini,
"Bitti" de, "Hükmü kesildi,
Yükünü bana bırak, sen hep hafif kal,

​Yanaklarımdan süzülen her damla,
Sıradan bir gözyaşı değil sevgilim.
Her biri, sana söyleyemediğim,
İçimde çığlık çığlığa büyüyen o kelime:
Özledim.

​Gönül tezgahını kurdum ıssız bir dağ başına,
Rüzgarı mekik yaptım, sevdanı kirman eyledim.
Gözünün karasını kattım sabrın nakışına,
Aşkımı kilime dokudum, ömrümü derman eyledim.
​Birinci Katina Sabrımı Dokudum

İstanbul’a Kırgınım
​Bir kış boyu bekledim, bahar gelir de kokun dağılır sanmıştım,
Oysa her vapur iskeleye seni bıraktı, her rüzgâr adını fısıldadı.
Galata’nın tepesinden baksam da, Kız Kulesi’ne sığınsam da nafile,
Bu şehir artık seninle dolup taşan, ama seni bana vermeyen bir hapishane.
​İstanbul’a kırgınım...

​Yürüdüğün yollar yabancı değil sana,
Ayağına batan her diken,
Vaktiyle kendi ellerinle diktiğin o fidanın dalıdır.
Kime baksan aynadaki o yüz,
Kime vursan, canı yanan yine sensin.