Dili olsa da konuşsa şu odanın dört köşesi,
Sıvasına tutunduğun o uykusuz saatleri anlatsa.
Hani ışığı söndürüp karanlığın içine bakarken,
Gözlerinden süzülen o tuzlu nehirlerin,
Yastığında nasıl derin izler bıraktığını...
Şahit Oldu Minareler
Ezanlar yükselirken göğün yedi kat katına,
Bir yemin düşmüştü gönlümüzün en saf yanına.
Ellerin ellerimde, vaktin en dar olduğu o an,
Demiştik ki; "Bizi ayıramaz ne ölüm ne de zaman."
Gök kubbe şahitti, melekler amin demişti sanki,
Bel bağla yollara yürümeyi göze alıyorsan eğer
Bel bağlama o yolların seni alıp götürmesine
Kanma Seni Sımsıcak durağın içine çekeceğine
Bir insanin tebessümüne Bel bagla
icini ısıtsın ve bir anlık nefes olsun diye
Sakın Bel bağlama o tebessümün ömür boyu
Sana bin ömür adadım, bir nefeslik yer bulamadım,
Yollarını beklemekten, yolların kendisi oldum da yaranamadım.
Gönül soframda ekmeğimdin, suyumdun, helalimdi sevdan,
Ben seni yaşarken sevdim, ölürken bile sana doyamadım.
Hani derler ya; insan en çok sevdiğinden yaralanırmış,
Benim yaram senin adınla açıldı, yine seninle kapansın istedim.
Bir eşikti geçilen, geri dönülmesi imkansız olan,
Ne bir fırtına koptu o an, ne de yer yerinden oynadı.
Her şey büyük bir sessizliğin ortasında durdu,
Ve o gün öyle bir hayal kırıklığına uğradım ki,
Göğsümün sol yanında yıllardır çarpan o hiç uyumamış yer,
Sen Benim Ömrümün Kara Lekesisin
Gözümden düşen her damlayı, celladın yap boynuna dola,
Sen ki; bir vefa kırıntısına bile muhtaç, ruhu çıplak bir yalansın.
Değmezmişsin! Seni sevdiğim her gün için kendimden özür dilerim,
Sen, bir kahpe rüzgâra kapılıp savrulan, kalbi taş bir talansın.
Sana sitem bile fazladır ya, içimdeki öfke sığmıyor bu dünyaya;
Gözlerimden sızan bu sağanak,
Sıradan bir kederin dökülüşü değil;
Özlemin ta kendisi bu, damla damla içime işleyen.
Eskimiş, soğuk ve kırık yanlarım var benim,
Kimsenin uğramadığı, tozlu raflar gibi...
Düğüm oldu sözler, dilim bağlandı,
Damardan akacak kanım kurudu.
O an ki göğsümde feryat dağlandı,
Lal olan ağzımda sesim kurudu.
. . Bir aciz krallık kurulsa şayet,
Öyle birdenbire, bir çırpıda
Yakıp yıkmam köprüleri ben...
Alevler sarmaz bir gecede aradaki mesafeyi,
Gürültüyle çökmez aramızdaki o köprü.
Ben, gidişleri bile zamana yayanlardanım.
Toprak ağır, toprak kapkara,
Ve sen o mühürlü tahta kutuyu bıraktın derine.
Ellerindeki çamuru silkerken dedin ki:
"Kimse bahsetmesin bana artık o kelimeden."
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!