Gitme benden Şiiri - Töre Hanım

Gözlerin uzağa her baktığında,
İçimde bir şehir yıkılıyor, duymuyorsun.
Sessizce toprağa sızan o sızı var ya,
İşte öyle bir şey gitmek;
Kalanın göğsünde durmadan büyüyen bir sızıdan başka neyi kalır?
​Gitme benden sevdiğim...
Gözlerin gözlerimden bir adım bile uzaklaşırken,
Fırtınanın ortasında kalmış bir yaprak gibi titriyor içim.
Sen arkana bakmadan yürürken,
Ben ardında kaç kez ölüyorum, bir bilsen.
​Gitmesen olmaz mı sevdiğim?
Bitmesek olmaz mı?
Daha söylenmemiş ne çok sözümüz,
Yürünmemiş ne çok yolumuz vardı bizim.
Böyle yarım, böyle kimsesiz bırakmasak kendimizi...
​Bastığın sokaklarda senin yürüyüşünün gölgesi var şimdi,
Hangi hatıraya dokunsam elimi yakıyor yokluğunun şimdiki zamanı.
Bir insan nasıl bu kadar kolay vazgeçer tutunduğu dalından?
Nasıl bırakır elini, yolda yoldaş bildiğinin?
​Biliyorum, her vedanın arkasında bir parça bencillik saklı,
Ama bu defa giden sadece sen değilsin;
Benim gençliğim, umudum, gözümdeki o eski ışık...
Hepsi senin peşine takılıp gidiyor.
​"Gidersen, sesin kalır kaldırımlarda,
Ama nefesim kesilir bu sokaklarda."
​Gitme benden sevdiğim...
Yarım bırakılmış bir şarkı gibi kalakalırım şu koca dünyada.
Kimse bilmez kalbimin neden bu kadar hıçkırarak sustuğunu,
Kimse sormaz, bu yaranın merhemi sendeyken neden ellerimin boş kaldığını.
​Dön ve bak ne bıraktığına arkanda;
Aynı gökyüzünün altında, aynı kadere uyanamamışken,
İçindeki bütün şehirleri ateşe verilmiş çaresiz bir ruh bu.
Kal demiyorum sana bir zorunlulukla,
Ama ne olur gitme...
Çünkü sen gidersen, o gün benim kıyametim kopar,
Ve o gün, ben bir daha hiç kimse için uyanamam.