Şükür Makamından Şiiri - Özcan İşler 2

Kula kul olmaktan geçti özümüz,
Aşk ile yoğrulan kâra büründü.
Mevlâ’ya çevrildi gece gündüzümüz,
Nefsin kalesini yıktı bu gönül.

Bazen dert bahrinde yüzdü yoruldu,
Bazen rüzgâr gibi esti duruldu,
Bazen sükût etti, Hakka soruldu,
Yârin meclisine çıktı bu gönül.

Dünyanın mülkünden elini çekti,
Gözyaşı selleriyle tohumlar ekti,
Gönül sarayında bir kuru tekti,
Aşkın deryasına aktı bu gönül.

Âşıklar kervanı yollara düştü,
Cümle mahlûkatla dertleşti coştu,
Menzile varmaya ne canlar koştu,
Masiva bağını yaktı bu gönül.

Yaradan lütfetti nura boyandı,
Gaflet uykusundan şükür uyandı,
Kapına kul oldu, sana dayandı,
Rızanın bendine baktı bu gönül.

Özcan İşler