Şeytan Şiiri - Özcan İşler 2

Ne adından korkar o, ne de bildiğin sırdan,
Korkusu: İki ruhun çarpışıp uyanması.
Çekilir gölgelerle ördüğü o sınırdan,
Yıkılır aynalarda nefretin yıkanması.

O, karanlık bir hiçe kul eylemek isterken,
İnsan koptu Tanrı’nın ezeli nefesinden.
Şeytan ürker, biz daha "biz" olmayı seçerken,
Özgürleşen bilincin o mutlak kafesinden.

Ne zaman ki bir gözde bir başka öz parıldar,
Zaman bükülür orada, mekan silinir gider.
"Sen bensin" dediğinde o sessiz fısıltılar,
Hükümdar tacını bırakıp veda eder.

Henüz mühürlenmedi ruhun kadim kapısı,
Geç değil, uyanışın şafağı sökmededir.
Birbirimizde saklı evrenin ana tansı,
Karanlık, ışığın karşısında çökmektedir.

Özcan İşler