Tamamen Şiiri - Özcan İşler 2

Adım atıyorum,
Ayaklarımın altı yok oluyor.
Duvarlar eriyor,
Yönler siliniyor birer birer.

Karanlık bir okyanus gibi,
Sessizce yutuyor beni.
Ellerimi uzatıyorum,
Ama tutacak hiçbir şey yok.

Gözlerim açık,
Ama hiçbir şey görmüyorum.
Kulaklarım dolu,
Ama hiçbir ses duymuyorum.

İçimde bir fısıltı yükseliyor:
“Kaybol…
Kaybol ve bırak kendini.”
Artık kim olduğumu bilmiyorum.
Adım, yüzüm, geçmişim…
Hepsi gölgeye karışıyor.

Ama tuhaf bir dinginlik var.
Korku eriyor yavaş yavaş.
Karanlık beni sarıyor,
Sıcak bir örtü gibi.

Belki kaybolmak,
Yeniden doğmanın tek yolu.
Belki bu derin karanlıkta,
Gerçek yüzümü bulacağım.

Şimdi sadece nefes alıyorum.
Ve kayboluyorum…
Tamamen.

Özcan İşler