“Kuşlar sıcağa göçer de insan kalır
kendi kışında...”
Yağmur el çeker göğün teninden,
Güneş, bu kuytu mekânda artık bir
sığınmacı.
Aşıp geçer güz göçmenleri,
Kaçkar’ın sisli ve yaralı göğsünü.
Onlar başka bir gökyüzüne kanat
çırpar;
Yollar daralır, rüzgâr sızlar, zaman
durur da...
Sen kalırsın kendi içindeki o yalnız
patikada.
Oysa sen...
Yaprakların döküldüğü o en sevdalı
çağında,
Kendi ‘Son’unun baharındasın.
Ali İhsan Kaya 2
Kayıt Tarihi : 3.10.2026 22:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Kuşlar mevsimlerin ritmine uyup başka gökyüzlerine kaçabilirken, insan kendi kışında ve yalnızlığında kalır. Ancak bu bitiş ve hüznün ortasında insan, ömrünün veya sevdalarının dökülen yaprakları arasında tuhaf bir şekilde kendi "sonunun baharını" ve yeniden doğuşunu yaşar.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!