Eski bir ayakkabı evimin önünde,
Nedir bu kalabalık, bu neyin yası?
En son gittiğinde böyle olmuştum,
Sanırım uykumun zihnime bozuk mayası.
Ruhani bir adam, bitti der gibi önümde,
Cismani değil, duruyor tam karşımda.
İki perde arası son sahnem soğuk naaşımda,
Dört adam omzunda yolculuk, tahta dolmuşta.
Kayıt Tarihi : 10.09.2026 17:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!