Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Allah'(C.C.) ı arayanlar, önce kendine baksın,
Kendini bulmuyorsan, demek Haktan uzaksın,
Bilmeyen araştırır, bilenlerden öğrenir,
Kibrinden sormuyorsa, yedi kat yere batsın.

Allah Cebrail ve Peygamber,
Vahyin kullara ulaşması,
Peygamberler oldular rehber,
Önlendi kulların şaşması

İmanın tüm putlardan, tek ilaha varışı,
Adalet olmalıdır, her müminin yarışı,
Kimse tesis edemez, adaletsiz barışı,

Allaha inananlar, inansınlar Allaha,
Hakkı üstün tutmayan, girecektir günaha.

Elimden geçmişi, söküp alanlar,
Onlardır boynumu bükük koyanlar,
Neyim varsa yere, döküp saçanlar,

Aldılar elimden, geleceğimi,
Bir daha göremem, güleceğimi.

YÜREĞİME KARALARI BAĞLADIM

Baharlardan eser yok, habire kar yağıyor,
Yağmur göklerden değil, gözlerimden akıyor,
Ben terhis oluyorum, senin olan dünyandan,
Nerede kaldın diye, toprak bana bakıyor.

Kendisini beğenenler, çevreden bekler alaka,
Etrafında dolaşanlar,aynı tiynette yalaka.

Gönlüme dargınım, dinlemez beni,
Bir türlü kendimi anlatamadım,
Ben yare vurgunum, olmaz nedeni,
Yarime sözümü dinletemedim.

Nasıl anlatayım, sana bilemem,

ALDANANLAR

Şu nefsine aldananlar,
Doyum nedir bilmiyorlar,
Ölmez gibi davrananlar,
Sanmayın ki ölmüyorlar.

Güneş battı, batırdı beni hüzne,
Doyasıya, bakamadım yüzüne,
Ne mehtap var, ne yakamoz ne mine,
Doyasıya, bakamadım yüzüne,

Beni sardın, gecenin çilesine,

Gecenin saat biri,
Sessizce dışarıyı seyrediyorum,
Bakıyorum ne in var ne cin,
Ne de ortada top oynayanlar,
Ara sıra bir polis otosu geçiyor,
Bazen de yolcu taşıyan taksiler,