Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Bin düşün bir söz söyle, söylerken gönül kırma,
Gönüller kırıyorsan, namazdan fayda umma,
Namazın dur demezse, kibrinin yıkımına,
Demek gözünü yummuş, başı gömmüşsün kuma.

Bahar bahar olalı,böyle hüzün görmedi,
Çiçekler açmaz oldu,kuşlar bile ötmedi,
Gündüz bile karanlık,gece zındandan beter,
Benim çektiklerimi,mecnun bile çekmedi,

Ben mevsim darbesini,yedim inan yıllarca,

Niçin üzülmektesin, yüzündeki hüzün ne,
Benim derdim daha çok, saysam birkaç düzine,
Acırım dayanamam, gözünden yaş akarsa,
Kimler ihanet etti, yürekteki özüne.

Düşünme demiyorum, düşünür insan olan,

Şairler sorunları duygu ve arzuları

Anlatmalı dilince aleme duyurmalı

İrdelemeli elbetbütün yaşananları

Yıldızları seyrediyorum
Onlarla konuşmak istiyorum
Yakın olayım diyorum,
Sevgilimmiş gibi yakın olmak
Kavuşmak istiyorum
Ben onlara yakın oldukça

Dertlerimi anlatırım,
Sümen altına sürersin,
Boğazımı patlatırım,
Kulaklarını tıkarsın,

Fıstığı çıtlak aldım
Tadına hayran kaldım
Fıstık toplamak için
Ağaçları salladım

Anteplisin antepli

GAHİ GÜLDÜM

Gah ağladım gahi güldüm,
Gah ateştim gahi küldüm,
Diken değil ben bir güldüm,
Dalımı kırdılar benim.

Ağacın kurdu misali, insandır insanı yıkan,
Kimse suçlamaz hayvanı, mahrumdur hayvan akıldan,
İster erkek ister kadın, hep makulu aramalı,
İnsanı insan görmeyen, nasipsizdir insanlıktan,

İnsan tekamül etmeli, hep makulu düşünmeli,

Kendi adıma ben her varlığı seviyorum,
SEVDİĞİMİ DE USANMADAN HEP SÖYLÜYORUM,
ONLARSIZ BİLİRİM BİR ANLAMIM OLMAZ BENİM,
Onlarla bu yaşamıma devam ediyorum.