Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Kendi düşen ağlamazmış,
Düştüğünden ders almazmış,
Suç samur kürkü olsa da,
Kimse onu sırtlamazmış.

Doğacak olan güneş, doğma anını bekler,
Her doğan bebek mutlak, sürünerek emekler,
Balçıklarla sıvanmaz, güneş gibi gerçekler,
Yalnız Hak'tan istenir, mağfiret ve dilekler.

Bilirim anam beni, ne kadar sevdiğini,
Bilirim benim için, göz yaşı döktüğünü,
Yanar yüreğin bana, seni özledim anam,
Ah edip ağlıyorsun, görmedim güldüğünü,

İzin ver izah etmeme,
Bir sebep göster kalmama,
Engel olmayın gitmeme,
Artık gitmek istiyorum

Sustu bülbüller ezanı dinler
Kokular saçtı aşkından güller
Gönüller coştu söylenir diller
Diyelim her an Allahü Ekber

Gönül yolunda birleşti eller,

Hayal ettim bir güzelle,
Tutuşmak için el ele,
Sordum bahçedeki güle,

Seviyor mu,sevmiyor mu,
Sevdiğimi biliyor mu,

Şu kapkara dünyama

Bilsen ne ışık oldun

İnan ki sen rüyama

Yaptığına inanmayan, yaptığını över mi,
Pişimanlıklar duymayanlar, hiç dizini döver mi,
Söven kendine sövermiş, bunu bilen söver mi,
Kişilerin söylediği, aynasıdır biline.,

Sana gönlümün kapısını açtım

İçeri girip de bir bakar mısın

Yüreğime lale sümbül gül diktim

Dününü inkar eden,
Şerrin peşinden giden,
Bunlar tevbe de etmez,
Görün bakın ölmeden