Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Sen yoksun diye her yer, zından olur gözüme,
Dilim lal olmuş gibi, sesler gelmez sözüme,
Yok gibi davrananlar, bakmıyorlar yüzüme,
Yanmadan erişilmez, seven bilir çözüme.

Seven sevmişse eğer, döner pervane gibi,

Havar havar dıbêm havar,..................İmdat imdat derim imdat
Dılımıra ketiyı ar,.................................Yüreğime ateş düştü
Ez kesira ne gotım yar,......................Kimseye yar demedim
Gırinamın bu zaru zar,........................Zaru zar ağlıyorum

Gündüz oluyor,
Gece oluyor,
Zemberek gergin,
Dünya dönüyor.

Onun tanınmış lakabı Erbil,
Sen erbili bırak onu ker bil,
O kendi adına kurban olsun,
Olabileceği tek şey zibil.

Aynalar hiç eksiksiz görüntünü yansıtır,
Kendi kendini insan, seyre dalar aynada,
Yapılanları görmek, sanılmasın basittir,
Zaviyen yaptığından, resim verir sana da.

Zeka aklın bir şubesidir,
Kafa aklın külubesidir,
Yürek ise aklın ebesidir,
Üret üretebildiğin kadar.

Hangi birimiz istedik,gelelim diye dünyaya,
Kimse isteyerek gitmez, bilirim darı ukbaya,
Binmişiz bir alamete, giyoruz kıyamete,
Gidişlere bakıyorum, kimi atlı kimi yaya,

Femen yamel miskale zerretin hayren yereh,

Gelo ez brindarım,
Mêz bıkın veka arım,
Ez bume hersı çawa,
Veka baran dıbarım.

Brinamın pır kure,

Allaha ve Peygamberine sorduysan daha ne çözüm ararsın.
Dönüp bir kendine bak behey ahmak düşüncenle zararsın.

İnsan zaman gibidir, gittimi geri gelmez,
Bilirim sandığının, belki çoğunu bilmez,
Farkındadır çoğu kez, görmekte bir çok şeyi,
Bazen de arıyorken, kendini dahi görmez,