Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ruhum dara çekildi,
Vücut yere ekildi,
Toprağımın üstüne,
Uzun bir taş dikildi.

Ben, mabud makamına çıkarılırsa,
O'na ben denmez, ben olmaktan çıkılır,
Bu zaviyeden, her şeye bakılırsa,
O'nda bulunan tüm dengeler yıkılır.

Işıklar birer birer söndüler,
Kuşlar bile yuvalara döndüler,
Ay dünyaya bugün küsmüş dediler,

Kapkara gökyüzü, yıldızlar firar,
Bir gün daha gitti biz ettik zarar.

Yirmi birinci yüz yılın, ilk birinci çeyreğinde,
BOP isimli projede, batılı güçler devrede,
Görünürde diktatörlük hedef tahtasında gibi,
Pazılın tüm parçaları, batılıların elinde.

Yeşil gözlerine daldım, inan yüzme bilmiyorum,
Dalgaların üzerinde, bir tek seni görüyorum,
Uzattım sana elimi, tut elimden götür beni,
İstersen Fizana götür, asla gelmem demiyorum.

YETER
Sensizlik zor be sevgilim,Ben nasıl dayanacağım,
Bu böyle giderse gülüm,Volkan gibi, yanacağım.

Sen mi yanmamı istedin yoksa kaderim mi,
Yetmez mi söyle yandığım, yanarak eriyeyim mi.

Bu utanç yetmelidir, yetmeli bu millete,
Küçücük azınlıklar, devleti sömürmekte,
Büyük çoğunluklar da, mahkumdur sefalete,

Uyanmazsa bu millet, böyle devam edecek,
Kene gibi soysuzlar, kanımızı emecek,

YETMEZ Mİ

Adını anarım her akşam üstü,
Bilmiyorum neden yar bana küstü,
Saçlarıma bir bir aklar üşüştü,
Yetmez mi üzdüğün, yetmez mi zalim.

Yarınların filizi, dünün çiçeğindedir,
Çiçekleri kopartıp, tohum olmadan atma,
Nedametin anlamı, anın gerçeğindedir,
Uyur uyanamazsın, tevbe etmeden yatma.SİNAN KARAKAŞ

YA YA YA ŞA ŞA ŞA

Ya ya ya şa şa şa,
Bir daha demem paşa,
Çek elini üstümden,
Artık gelmem traşa.