Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Sevgilim desem belki incinir,
Seviyor musun diye sormadım,
Sevdiğim kadın gerçek incidir,
Sözle aşkımı boşa yormadım.

İnsana verilmiş tefekkür etmek

Nasıl neden deyip elbet düşünmek

Sonuca gidecek hedefi seçmek

Hadi gelin sığının Allah'ın rahmetine,
Gelin kardeş olalım, Muhammed(S.A.V.) ümmetine.
Şeytandan ve insandan sadır olur vesvese,
Geliniz sığınalım,Hakkın merhametine.

Fıtratından sapanlar, yalanla başlar işe,
Şeytandan destek ister, başvurduğu gidişe,
Dünyalığa odaklı attığı her bir adım,
O hayırsız insanlar, inanmaz dirilişe,

Dışarıda buz gibi hava, ayaz mı ayaz ilikleri donduruyordu,
Köpekler bile ortalıkta yoktu, bir köşeye saklanmış kısık sesle uluyordu,
İçeride sessizlik hakimdi, herkes sus pus oturmuş son durumu bekliyordu,
Sobadaki odunun yanarken çıkardığı çığlık sesleri sessizliği bozuyordu,
Bir ara gözlerim camlara ilişti, baktım ki camlar bile hüngür hüngür ağlayıp yaş döküyordu,
Ağızları bıçak açmıyor, yüzler asık ve yüzlerden düşen bin parça olup dağılıyordu,

Düşünmek insana özgü bir olgu,
Düşünmeyen insan, insan olur mu,
Yaptığı ne varsa, sorgulamalı,
Sorgusuz sualsiz, cevap olur mu.

Düşünmek doğruyu bulmanın yolu,

Bırakırsak sen beni, çözülür tüm sorunlar,
Hem halaylar çekilir, hem zeybek hem horonlar

Hor görme sen kadını,
Unutursun adını,
Ne aldıysan kadından,
Bil ki aldın tadını.

Hiç kimseye beklemesin, burdan çekip gitmemi,
Hiç kimse beklemesin, benim isyan etmemi,
Haktan gelen ne varsa, beklemeyin itmemi,

Akıl sahibi hariç, ne varsa Hakka tabi,
Müminlerle beraber, reşit olmayan sabi.

İnsan kurban olur mu,
Hala kurban oluyor,
İnsan huzur bulur mu,
Dünya hüzün doluyor