Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Kendini ölmez sanan, utanmaza şaşarım,
Yaşadığı her güne, der ki benim başarım,
Sonsuzluk aleminin fani yolcularıyız,
O küçücük aklına, sığmaz ki bu tasarım,

İlkbaharı yaşamayan, nasıl yaşar sonbaharı,
Gözüm yeşili görmüyor, her şey bana olmuş sarı,
Bembeyaz karlar sararmış, özlemişim toprakları,
Kışlarım yıl boyu sürer, sanki kutuplar diyarı,

İsyan etsem de bilirim, dünya tersine dönmüyor,

Güvercinler evimizin birer ferdi gibiydiler,
Birileri düşman diye güvercinleri gördüler.
Şimdi onlar tedirginler, uçmaktan da korkuyorlar,
Özelllikle beyaz renkli güvercinleri vurdular.

Toplumsal yaşayışın, empatidir perçini,
Aksi tedirgin olur, barışın güvercini.

Tefekkür hakikate erme yolu,
Tefekkür tanımaktır sağı solu,
Düşünmek insanın, varlık nedeni,
Tefekkürden uzak olur defolu.

Güneş battı, batırdı beni hüzne,
Doyasıya, bakamadım yüzüne,
Ne mehtap var, ne yakamoz ne mine,
Doyasıya, bakamadım yüzüne,

Beni sardın, gecenin çilesine,

Gecenin saat biri,
Sessizce dışarıyı seyrediyorum,
Bakıyorum ne in var ne cin,
Ne de ortada top oynayanlar,
Ara sıra bir polis otosu geçiyor,
Bazen de yolcu taşıyan taksiler,

Sevmeyi yaratanı seven, bilsin ki sevmeyi sever,
Sende bir şey yoktu verildi, sen de olmayana ver,
Sevgiden nasip alamayanlar, bir gün dizini döver,
Söyle daha ne bekliyorsun, geç kalmadan sen de sev.

Kekliğim dağlarda, peşinde avcı,
Ölümün korkusu, yürekte sancı,
Yavruların sesi, geliyor acı,

Gezme keklik gezme, tuzak kurmuşlar,
Tuzağa soyundan, keklik koymuşlar,

Haktan gayrı kimimiz var,
Haktır kula hakiki yar,
Gider artık şüpheleri,
Kardeşim Allah'a yalvar.