Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

DOSTUMA
İnsaniyim, daldan dala gezerim,
Ararım kendime, yürekten bir dost,
Bencillik peşinde, beni ezerim,
Uğruna fedadır, dostuma bu post.

Bir dile düştü mü yalan,
İnancını eder talan,
Kimliğinden ibarettir,
Kişiden geriye kalan.

Canımdan bizar oldum, bitmedi mi ısrarın,
Ben beni sende buldum, budur benim ikrarım,
Seni kendimden bildim, olamazsın ağyarım,
Benden bizar olduysan, beni tutup atarım,

Yeter ki sen kabul et, beni dışarda koma,

Umut olmazsa insan, yaşayamaz dünyada,
Umut dayanak olur, kanayan her yarada,
Hayat deniz misali, umut denizde ada,
Yaşayan umut besler, derman olsa da ayda.

Umut karın doyurmuyor,
Aç olanlar uyumuyor,
Acın karın gürültüsü,
Doyurmayınca susmuyor.

Sevmiyorum diyemem, vallahi seviyorum,
Canımı iste benden, onu da veriyorum,
Bir gün seversin diye, sabırla bekliyorum,

Beni sevmediğini, inan ki biliyorum,
Bir gün seversin diye, sabırla bekliyorum.

Unuttun sen beni beni hiç aramadın
Unutmam bil ki seni sana yaranamadım
Sendin benim umudum sendin benim hasretim
Üzdüm mü söyle seni neden güvenemedin

Unutma unutturma ne olursun unutma

Yalana baş vurdun mu, yalan yalanı çeker,
Yalancılar toplumda nifak tohumu eker,
Kendi söylediğine kendisi de inanır,
Zehiri allar pullar, üstüne yazar şeker.

Hiç üşüdün mü uzun kış gecelerinde
Hissettin mi soğuğu ta iliklerinde
Abandın mı üşümesin diye çocuğun
Ne yapacaksın söyle hesap gününde

Onlar hiç aç oldular mı bilmiyorum

Ayrılık ateşiyle, yüreğim yanıyor bak,
Hiç aklıma gelmezdi, senden uzakta kalmak,
Bu sonbahar rüzgarı, dalda sarardı yaprak,
Hiç aklıma gelmezdi, senden uzakta kalmak.