Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İnsanı insan kılan, taşıdığı manadır,
İnsanım diyen insan, yalnız Haktan yanadır,
Tespih tanesi gibi, imamesi Peygamber,
Allahın buyrukları hem sana hem banadır.

Hayatın kuralarını Allah belirler,
Dinsizler hangi kuralı nasıl benimser,
Kural koyucu evrensel olmazsa eğer,
Kişiler nefsini tanrı ilan eder.

İnsan örnek almalı camı,
Şeffaftır camın iki yanı,
Sakın ha aynaya benzeme,
İki yüzlü eder adamı.

Gideceğin yolla ilgili, senden önde olanlara soru sor,
Nefsini ikna etmen gerekir, onu ikna etmek asıl zor.
Ondan sonrası kolaydır, düşüncen doğrultusunda yor.
Tecrübesi olanlara saygı duy,sakın onları görme hor.

Fıtratından sapanlar, yalanla başlar işe,
Şeytandan destek ister, başvurduğu gidişe,
Dünyalığa odaklı attığı her bir adım,
O hayırsız insanlar, inanmaz dirilişe,

Sevgilim desem belki incinir,
Seviyor musun diye sormadım,
Sevdiğim kadın gerçek incidir,
Sözle aşkımı boşa yormadım.

Dışarıda buz gibi hava, ayaz mı ayaz ilikleri donduruyordu,
Köpekler bile ortalıkta yoktu, bir köşeye saklanmış kısık sesle uluyordu,
İçeride sessizlik hakimdi, herkes sus pus oturmuş son durumu bekliyordu,
Sobadaki odunun yanarken çıkardığı çığlık sesleri sessizliği bozuyordu,
Bir ara gözlerim camlara ilişti, baktım ki camlar bile hüngür hüngür ağlayıp yaş döküyordu,
Ağızları bıçak açmıyor, yüzler asık ve yüzlerden düşen bin parça olup dağılıyordu,

Düşünmek insana özgü bir olgu,
Düşünmeyen insan, insan olur mu,
Yaptığı ne varsa, sorgulamalı,
Sorgusuz sualsiz, cevap olur mu.

Düşünmek doğruyu bulmanın yolu,

Falcıya gitme ne bilsin gaybı,
Falcıya gitmek insanın aybı.

Hadi gelin sığının Allah'ın rahmetine,
Gelin kardeş olalım, Muhammed(S.A.V.) ümmetine.
Şeytandan ve insandan sadır olur vesvese,
Geliniz sığınalım,Hakkın merhametine.