Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Her gündüz muhtaç geceye
Kelime muhtaç heceye,
Şeytanlar cirit atarken,
İnsanlar muhtaç gerçeğe.

Bu derdimin dermanı sen,
Ne olur bir bakıversen,
Gözlerim yollarda kaldı,
Bir kaçipta gelebilsen,

GELDİĞİ GİBİ GİDER

Gah denize dalarım olurum inci mercan,
Gah sahilde bir kumum, beklerim olayım cam.

Gah sırlarla dolarım, benzerim ben aynaya,

Güz her zaman hüzün ve gözyaşıdır
Tohumun toprağa atlışıdır
Yaprağın dalından dökülüşüdür
Gök gürlemesinin yükselişidir

Güzün duygularım sel olur gider

Mevsimler güze döndü,
BAHAR ARTIK UĞRAMIYOR,
YÜREĞİMDE HARIM SÖNDÜ,
YAĞMURLAR BİLE YAĞMIYOR.

BUNDAN GAYRI KIŞ GÖRÜNÜR,

Akşam kızıllığında oturdum bir tepede
Öyle dalıp gitmişim aklım bilmem nerede
Kızıllıkla gurbetlik birleşti bedenimde
Yavaşça yaşlar aktı buğulanan gözlerde

Siluetler dolaştı gözlerimin önünde

Sılaya hasretlik acımdır benim

Ana baba kardaş bacımdır benim

Sılanın toprağı tacımdır benim

Söylenecek çok söz var, bilki seni unuttum,
Sensiz yeni bir dünya, yeni bir yol tuturdum,
Yolcu yoluna gerek, hadi sen git yoluna,
Her şeyi biliyorum, deme ona yutturdum,

Güneş bile hiç gülmüyor,
Bulutlara saklanmakta,
Çığ altından kalkmak zordur,
Dışım buz, içim yanmakta,
Tebessüme de razıyım,
Gülüşün gülleri açar,

Güller de dudaklar gibi, birer birer büzüldüler,
Bülbüller ve sevgililer, her beraber üzüldüler,
Hırçınlaştı tüm martılar, yükseklere süzüldüler,
Derman mı hani nerede, göz önünden çekildiler.