Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Münagığın eylemi, her zaman yüzeyseldir,
İman kalbe inmezse,yalnız köpükten seldir.

Dünya dediğimiz tarla,
Islanır yağmurla karla,
Kimisi der kiracıyım,
Kimi meşguldur kumarla.

Kır artık zincirlerini,
Sonsuzluğa yelken aç,
Serbest kıl fikirlerini,
Umutlara tohum saç.

Niçin insansın bir düşün,

Eller duydu, sen duymadın kâlimi,
Anlamadın, bu perişan halimi,
Sen atmıştın bana en son çalımı,,
Söyle şimdi, kim tutacak elimden,

Yalvarmıştım, düşmeden ben bu hale,

Canımdan bizar oldum, bitmedi mi ısrarın,
Ben beni sende buldum, budur benim ikrarım,
Seni kendimden bildim, olamazsın ağyarım,
Benden bizar olduysan, beni tutup atarım,

Yeter ki sen kabul et, beni dışarda koma,

KIYMETE DEĞER

Kuran hayat kaynağım,
Beni ben eden kelam,
En sağlam dayanağım,
Varlık yalnız Elif Lam,

DOSTUMA
İnsaniyim, daldan dala gezerim,
Ararım kendime, yürekten bir dost,
Bencillik peşinde, beni ezerim,
Uğruna fedadır, dostuma bu post.

Bir dile düştü mü yalan,
İnancını eder talan,
Kimliğinden ibarettir,
Kişiden geriye kalan.

Sevmiyorum diyemem, vallahi seviyorum,
Canımı iste benden, onu da veriyorum,
Bir gün seversin diye, sabırla bekliyorum,

Beni sevmediğini, inan ki biliyorum,
Bir gün seversin diye, sabırla bekliyorum.

Unuttun sen beni beni hiç aramadın
Unutmam bil ki seni sana yaranamadım
Sendin benim umudum sendin benim hasretim
Üzdüm mü söyle seni neden güvenemedin

Unutma unutturma ne olursun unutma