Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ağaçta elmalar var,
Yemeye dalmalar var,
Oruç aklıma geldi,
Oturup kalmalar var.

Elifi bilmeyen, bir şey bilemez,
Bilgiyi taşır da, Hakkı göremez,
Konuşur görünür, söz söyleyemez,
Kendi kendisinin, farkına varmaz,

Kervana katıldım, doğduğum günde,
Benden öncekiler, gider önümde,
Ne aslanlar yarat, bilin gönlümde,

Beni hiç sormayın, ele karılştım,
Hazana uğradım, yele karıştım.

Benliğimden beni attım,
Size elimi uzattım,
Kendi halimde bir zattım,
Yok mu tutacak elimden,
Kötülük gelmez dilimden.

Dünya mı dönüyor, yoksa biz mi dönüyoruz,
Yoksa biz de dünyayla beraber mi dönüyoruz,
Gördüğüm bir şey var, dünya dönüyorken,
Söyler misiniz, biz niçin geri dönmüyoruz.

Kim demiş dönerler,gidenler bir gün,
Dönsemde ne diye,döneyim sana,
İster isen yas tut,ister yap düğün,
Dönmem mümkün değil,bir daha sana.

Bırakmadın bana,dönecek yeri,

Gece döndü gündüze,
Nurlar getirdi bize,
Rabbimden tek niyazım,
Hayırlar versin size.

Gaybı yalnız Allah bilir,
Ağaçlar yaşken eğilir,
Su boğar ateş yakarmış,
Dünya döner, beden erir.

Diyelim Allahu Ekber,

DİYARBEKİR HEYRANİYAM

Ben Diyarbekir’in hayraniyam,
Burnumda tüti, tek tek küçeleri,
Kara kara daşları,
Süvikteki kuşları,

Gözüm aramakta, hep yirmi biri,
Bu rakam yanımda, her zaman diri,
Nerede görürsem, ruhum açılır,
Özlemişem vallah, Diyarbekiri.