Her nefes candır
Her can aşk
Ölçü olan güzellik bir değer
Her değer bir hayat
Yaşamak aşkla güzel
Her çocuk, sabaha açılan
Ilık bir kapı ister aslında—
Üşümeyen bir oda,
Koşarken düşse bile
Tutacak bir çift merhametli el…
Aşk şarabından dökülen damla olsam
her damlada bir şiir olsam yüreğimle
aksam yüreğine aşk diye yar diye
okusan beni o eşsiz gözlerinle
Neyledi aşk bize hükmüyle böyle
Anlaşılmamak,
yüksek sesle susmaktır.
Söylediğin her kelime
başka bir anlama çarpar,
geri döner.
Herkesin dolabında bir ceset var,
Adı konmamış bir utanç, bir yarım kalmış bahar.
Karanlıkta kıpırdanmaz—sessizce bekler,
Sahibi konuşmadıkça büyür, ağırlaşır, çöker.
Geceleri kapak gıcırdar içten içe,
Herkesin içinde ölen biri var,
Bir gülüşün küle dönmüş izi,
Bir sözün yarım kalmış tınısı,
Bir kalbin bir daha hiç çalmayacak ritmi.
İçimizde bir sessizlik taşırız,
Geçiyor mevsimler, sen hep aynısın,
Bir bakışınla başlar gecem,
Bir susuşunla biter.
Kalbim, adını ezberlemiş bir dua gibi,
Her çırpınışında seni zikreder.
Unutmak, insanın kendine verdiği en zarif affediştir.
Ne bir siliniştir,
ne de bir kayboluş —
sadece hatıranın artık acıtmadığı bir sessizliktir.
Zamanın elleri yavaşça dokunur belleğe,
Bir zamanlar sen vardın yanımda,
gözlerinle doldururdun gecemi.
Şimdi yalnız bir rüzgâr fısıldar adını,
ve ben hâlâ ararım seni sessizliğimde.
Ellerin ellerimde değil artık,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!